سلام بر حسين، شهيد مبارزه با طاغوت و لعنت خدا بر قاتلان و
ظالمان بر او و خاندانش
يکي از افتخارات شيعيان اينست که تا توانسته اند درمقابل
حاکمان جور سر تسليم فرود نياورده اند و هر گاه احساس کرده اند که براي حفظ دين و
گسترش اسلام بايد بر عليه سلاطين ستمکار قيام کرد از بذل جان و مال دريغ نکرده اند واين سيره را از امام خود حضرت
اباعبدالله الحسين آموخته اند
حسين بن علي وقتي احساس کرد که براي احياي اسلام لازم است
با حاکمي که با نام خليفه رسول خدا بر مسند حکومت تکيه زده اما با اساس اسلام
دشمني دارد واز کشتن فرزند پيامبر هم ابايي ندارد نبرد کند به سوي شهادت قدم
برداشت وجان خود و فرزندان واصحاب خود را در راه احياي دين فدا کرد و خانواده خود
را در اين مسير همراه خود برد تا پيام آور خون او باشند
پس از او فرزندانش(امام سجادو امام باقر وامام صادق و....عليهم
السلام ) با زنده نگه داشتن ياد عاشورا ادامه دهنده راه او بودند و با گريه خود بر
مظلوميت حسين هدف اورا براي مردم تبيين مي کردندو به شيعيان خود هم دستور مي
دادندکه براي مصايب اباعبدالله شعر بگويند ومجالس گريه برپا کنند .
اما بدعت بودن اين عزاداريها ادعايي باطل است که از روي جهل
و عناد با طريق اهل بيت عنوان مي شود و هيچ دليل علمي هم ندارد و تنها چيزي که
دستاويز مدعيان ومخالفان هست رفتار غلط برخي است که هميشه مورد اعتراض علماي شيعه واقع شده است .
ثوابي که روايات براي گريه بر مصايب اباعبدالله بيان
کرده اند بخاطر تاثيريست که اين گريه بر فرد وجامعه دارد نه اينکه هر گريه اي ثواب
زياد داشته باشد چرا که عمر سعد و کوفيان اولين کساني بودند که بر حسين گريه کردند اما اين گريه ها هيچ نفعي
برايشان نداشت چون هيچ تاثير عملي بر
رفتار شان نداشت