چراغواره

علت مخالفت با عزاداري بر اباعبدالله الحسين عليه السلام

يزيديان تاريخ به خاطر اينکه مي دانستند که ياد حسين موجب بيداري ملتها و مقابله با حکومتهاي فاسد آنان است درطول تاريخ سعي در نابود کردن نام وياد آنحضرت داشته اند از خود يزيد که حسين عليه السلام را به شهادت رساند گرفته تا حاکمان اموي وعباسي که سعي در تخريب مزار امام حسين داشتند و از زيارت قبر ايشان جلوگيري مي کردند مثل متوکل خونخوار عباسي تا افرادي مثل رضا خان پهلوي که بعد از به قدرت رسيدن به دستور اربابان خود از عزاداري جلوگيري مي کرد و جريان وهابيت حاکم بر بخشي از جامعه مسلمين به نام مبارزه با شرک مزار ائمه بقيع را تخريب کرده و دستپروده هايشان که با کمک امريکا بارگاه عسکريين را ويران مي کنند و زيارت قبور ائمه و ساختن بنا بر آن را شرک معرفي مي کنند همه سعي در از بين بردن ياد افراد صالح گذشته و خصوصا امام حسين و خاموش کردن آتش محبت دوستداران حسين دارند اما غافل از اينکه اين حرارتي است که خدا در دلهاي مومنان قرار داده و هرگز خاموش نمي شود

 عزاداري براي امام حسين عليه السلام علاوه براينکه محبت ايشان را در دلها زياد مي کند کينه و عداوت يزيديان راهم افزايش مي دهد که حکومتها و فرهنگهاي يزيدي هم از همين مي ترسند که با عزاداري به بهانه هاي مختلف مخالفت مي کنند

در اسلام هم محبت به دوستان خدا سفارش شده و هم برائت از دشمنان خدا و لعن بر آزار دهندگان رسول خدا و کساني که سعي در خاموشي نورحقيقت دارند و چه کسي بيشتر از يزيد و يزيديان زمان مي تواند  مورد لعنت و بيزاري قرار بگيرد

در طول تاريخ هميشه خاطره قيام امام حسين الهام بخش جهاد در راه خدا ودين او و ستيز با ظلم و ظالم بوده است و واعظان و مبلغان شيعي وظيفه خود مي دانسته اند که با بر انگيختن احساسات پاک دوستداران اهل بيت آنان را متوجه سيره و اهداف معصومين کنند .

مراسم عزاداري در حقيقت فرصتي است تا شيعيان محبت اباعبدالله را در درون خود شعله ور کرده و با ياد آوري مصايب آنحضرت کينه قاتلان و دشمنان ايشان را در وجود خود تازه نگه دارند تا در صحنه اجتماع در دفاع از حق و مبارزه با طاغوت  با تمام وجود آماده جان فشاني باشند .

در مکتب اهلبيت، محبت خدا و پيامبر  در کنار برائت و بيزاري از  دشمنان خدا و پيامبر معني مي يابدکه دستوري قراني است  و محبت ذوي القربي هم با کينه قاتلان و دشمنان آنها کامل مي شود.

اگر چه کساني که دستشان به خون حسين ابن علي آلوده شد اکنون به درک واصل شده اند. اما هنوز کساني که به کار ايشان راضي هستند وجود دارند و شيعيان تا زماني که  تفکر يزيدي در جامعه حضور داشته باشد ياد قيام حسيني را زنده نگه خواهند داشت و اين تقابل حق و باطل را براي الگو دهي به انسانهاي حق جو و حق پرست حفظ خواهند کرد .

اقامه عزا بر حسين و فرزندان وياران مظلومش وسيله ايست براي زنده نگه داشتن هدف حسين ابن علي که همان حفظ اساس اسلام بود چرا  که اگر حاکميت جامعه اسلامي به دست کسي باشد که با احکام دين سر جنگ دارد چندي نمي گذرد که حتي  نامي از دين هم  نمي ماند پس حسين براي  زنده شدن و حفظ دين جدش بايد قيام کرده و با کمک کساني که به او وعده ياري داده اند به جريان غصب خلافت پيامبر پايان دهد ولي افسوس که فرزندان مردمي که پدرش را بعد از پيامبر ياري نکردند اينبار نه تنها او را ياري نکردند بلکه با شمشير به استقبال او رفتند .

چرا چنين شد ؟

اين لکه ننگي است که هرگز از دامان تاريخ پاک نخواهد شد .

راستي آيا اينجا اجماع مسلمانان بر ضد حسين حجت شرعي نبود ؟

سلام بر حسين، شهيد مبارزه با طاغوت و لعنت خدا بر قاتلان و ظالمان بر او و خاندانش

يکي از افتخارات شيعيان اينست که تا توانسته اند درمقابل حاکمان جور سر تسليم فرود نياورده اند و هر گاه احساس کرده اند که براي حفظ دين و گسترش اسلام بايد بر عليه سلاطين ستمکار قيام کرد از بذل جان و مال دريغ  نکرده اند واين سيره را از امام خود حضرت اباعبدالله الحسين آموخته اند

حسين بن علي وقتي احساس کرد که براي احياي اسلام لازم است با حاکمي که با نام خليفه رسول خدا بر مسند حکومت تکيه زده اما با اساس اسلام دشمني دارد واز کشتن فرزند پيامبر هم ابايي ندارد نبرد کند به سوي شهادت قدم برداشت وجان خود و فرزندان واصحاب خود را در راه احياي دين فدا کرد و خانواده خود را در اين مسير همراه خود برد تا پيام آور خون او باشند

پس از او فرزندانش(امام سجادو امام باقر وامام صادق و....عليهم السلام ) با زنده نگه داشتن ياد عاشورا ادامه دهنده راه او بودند و با گريه خود بر مظلوميت حسين هدف اورا براي مردم تبيين مي کردندو به شيعيان خود هم دستور مي دادندکه براي مصايب اباعبدالله شعر بگويند ومجالس گريه برپا کنند .

اما بدعت بودن اين عزاداريها ادعايي باطل است که از روي جهل و عناد با طريق اهل بيت عنوان مي شود و هيچ دليل علمي هم ندارد و تنها چيزي که دستاويز مدعيان ومخالفان هست رفتار غلط برخي است که هميشه مورد اعتراض  علماي شيعه  واقع شده است .

ثوابي که روايات براي گريه بر مصايب اباعبدالله بيان کرده اند بخاطر تاثيريست که اين گريه بر فرد وجامعه دارد نه اينکه هر گريه اي ثواب زياد داشته باشد چرا که عمر سعد و کوفيان اولين کساني بودند که  بر حسين گريه کردند اما اين گريه ها هيچ نفعي برايشان نداشت چون  هيچ تاثير عملي بر رفتار شان نداشت.

ادامه دارد ...