چراغواره

سه اختلاف اساسي جبهه متحد و جبهه پايداري

صادق مصلحي — Sun, 12 Feb 2012 15:02:00 GMT

اين نوشتار سعي دارد تا با زباني عامه فهم، يکي از اشکالات صلي رسانه ها در جلو زدن از افکار عمومي است را بيان کند و اين در حالي که عموم مردم، شايد در برخي مقدمات هنوز ابهام دارند، و از آن سو رسانه ها هم سعي مي کنند روي نتايج مانور دهند و اخبار خود را معطوف نمايند. يکي از نمونه هاي اين معضل، بحث دو جريان اصلي کانديداي مجلس، يعني جبهه پايداري انقلاب اسلامي و جبهه متحد اصولگرايان است.

گذري در افکار عمومي ثابت مي کند که اختلاف اصلي اين دو جريان، هنوز براي بسياري از عموم جامعه مبهم مانده است و فقط از روي اشخاص درون جبهه به قضاوت مي پردازند که اتفاقاً موجب ابهام بيشتري نيز خواهد شد. در اين يادداشت قصد داريم مختصراً به 3 اختلاف اصلي اين دو جريان بپردازيم و سعي هم بر آن بوده که اين بيان، بي طرفانه و مورد تأييد کلي شاخصين هر دو طرف باشد.

1- اصلي ترين اختلاف بين اين دو جريان، بحث از وضعيت گروهي از اصولگرايان است که « ساکتين فتنه » ناميده مي شوند. البته خود اين افراد، اين لقب را بر خود بر نمي تابند، اما واقعيت اين است که اينها در صف پيشرو و مطرح اظهار تبري و تولي در جريان 88 نبودند. به طور مثال آقاي لاريجاني، از فتنه گران اعلام برائت کردند، اما بعد از گذشت ماه ها. ليکن افرادي نظير آقا تهراني، کوچک زاده، حداد عادل، کوثري، حسينيان و... از پيشتازان اعلام برائت و همچنين واجد بيشترين کميت در حمله به جريان فتنه بودند. افرادي که «ساکتين فتنه» لقب گرفتند، بدون اينکه بخواهيم نسبت به نيت شان قضاوتي داشته باشيم، مي توان گفت که «نوعي اعلام برائت با کلاس» داشتند. يعني اکثراً در موقعي که ديگر عداوت جريان سبز بر همگان واضح شد، ثانياً در تعداد دفعات کمتري وثالثاً با الفاظ مبهم تري اعلام برائت نمودند.

افراد جبهه پايداري، در زمان فتنه 88 اکثر روزها در چندين مجلس به سخنراني و مناظره عليه فتنه گران مي پرداختند، اما ساکتين فتنه تا روشن شدن کامل حقيقت، به نوعي صبر پيشه کردند. همچنين پس از اعلام برائت هم اينگونه نبودند که وقتي نظير امثال رسايي و کوچک زاده براي سخنراني عليه فتنه بگذارند.

اما نکته مهم اين است که «ساکتين فتنه، همان تمام اعضاي جبهه متحد نيستند»؛ کسي نمي تواند حداد عادل را در افشاگري و موضع گيري عليه فتنه از پيشگام ترين و مؤثرترين افراد نداند. همچنين زاکاني را. اما اختلاف اصلي اين دو جريان بر سر اين سوال است که «اصولگرايان بايد چه موضعي نسبت به ساکتين فتنه داشته باشند؟» جبهه متحد معتقد است که آن قشر از اين افراد که بالاخره اعلام موضع کردند، جزو اصولگرايان اند و نبايد آنها را از دايره اصولگرايي خارج کرد.

اما جبهه پايداري معتقد است اين افراد، مصداق همان «خواص بي بصيرت» اند که رهبري از آنها گله مي کردند و در واقع، تابع حق نيستند، تابع جريان غالب اند و اگر مثلاً ميرحسين موسوي پيروز انتخابات مي شد، يا اگر تقاضاي انتخابات مجدد، رو به پذيرفته شدن مي رفت، آنها موضعي بر خلاف موضع فعلي شان مي گرفتند. اما جبهه متحد، چنين نسبتي را تهمت مي داند و اظهار نظرها و اعلام برائت ها را براي احراز اصولگرايي کافي.

البته بايد توجه داشت، جبهه متحد افرادي را که جبهه پايداري "ساکتين فتنه" مي نامد، به اين لقب نمي شناسد. جبهه متحد هم از ساکتين فتنه برائت مي کند، ولي مثلاً آقايان قاليباف يا لاريجاني را جزو ساکتين فتنه نمي داند.

2- اختلاف دوم اين دو جبهه، بر سر وضعيت « رئيس جمهور » است. هر دو جبهه منتقد رئيس جمهور هستند، اما جبهه متحد عموماً (نه باالاتفاق) معتقد است که انحراف احمدي نژاد، بسيار زياد است و چه بسا زاويه اش با رهبري و خط اصيل انقلاب، دست کمي از اصلاح طلبان و هاشمي رفسنجاني نداشته باشد. از نظر ايشان، احمدي نژاد ديگر مهره اي سوخته است که فقط بايد دعا کرد اين دو سال باقي مانده را بي دردسر به پايان برساند و ديگر نمي توان او را اصولگراي واقعي ناميد. زيرا با رهبري زاويه اي قابل توجه داشته و دارد.

اما جبهه پايداري، اگرچه منتقد احمدي نژاد، خصوصاً بر سر وقايع موسوم به «جريان انحرافي» است و حتي بسياري از آنها معتقد به حضور اين جريان در بدنه دولت است، ليکن احمدي نژاد را هنوز اصولگراي مي داند و نه مهره اي سوخته. اين جريان بر اساس رهنمودهاي رهبر انقلاب مبني بر حمايت از کليت دولت و عدم تخريب دولت، معتقد است انحرافي که در دولت احمدي نژاد بوجود آمد، در مقايسه با آن بازگشتي که در اين دولت به مسير واقعي انقلاب رخ داد، بسيار کوچک است. بعبارت ملموس تر، اگر در دولت هاي پيشين، انحرافي مثلاً 150 درجه اي نسبت به آرمان هاي امام و رهبري رخ داده بود، احمدي نژاد ابتدا اين 150 درجه را به چيزي نظير 20 درجه کاهش داد، بعد 30 درجه خودش منحرف شد. يک چنين چيزي.

3- سومين اختلاف بين اين دو دسته اصولگرايان، بر سر موضع گيري نسبت به « هاشمي رفسنجاني » است. افراد جبهه متحد، در مجموع موضعي "ميانه" نسبت به هاشمي دارند (اگرچه برخي مثل حداد عادل، ناقد جدي او هستند). اينها اگرچه عموماً معتقد اند که تفکر آقاي هاشمي، به سرمايه داري و اشرافي گري نزديک است، اما هيچگاه او را فردي "منحرف" نمي دانند. برعکس، جبهه پايداري اتفاقاً هاشمي را "منشاء انحراف در نظام" مي داند. جبهه پايداري، دقيقاً مانند آنچه احمدي نژاد در مناظره با موسوي ابراز داشت، هاشمي را پدراصلي جريان اصلاحات و حتي بعضاً جريان خط دهنده به جريان مشائي نيز مي دانند و تفکرات او را در تضاد عميق با رهبري و آرمانهاي انقلاب مي پندارند. يعني دقيقاً آن نسبتي که جبهه متحد، به احمدي نژاد مي دهد، جبهه پايداري به هاشمي مي دهد و بلعکس.

در پي اختلاف دوم و سوم، اختلاف ديگري بوجود مي آيد که شايد مستقلاً يک تفاوت ديدگاه فکري نباشد، بلکه يک موضع گيري عملي و به تبع اختلاف دوم و خصوصاً سوم است و آن هم موضع اين دو جريان اصولگرا، نسبت به سه نفر، يعني محسن رضايي، محمد باقر قاليباف و علي لاريجاني مي باشد. اين اختلاف از آنجا حائز اهميت است که اين سه نفر، مطرح ترين گزينه هاي اصولگرا براي انتخابات رياست جمهوري آينده مي باشند.

جبهه پايداري، اولاً اين سه نفر را ذيل هاشمي و موافق و اجراکننده افکار او مي دانند، ثانياً دو نفر از آنها، يعني لاريجاني و قاليباف را جزو ساکتين فتنه و نهايتاً از اصولگرايي واقعي خارج مي دانند. از آن طرف جبهه متحد اولاً به شدت با قرار دادن اين دو ذيل ساکتين فتنه و خروج شان از اصولگرايي مخالف است، ثانياً آنها را الزاماً مجري و ذيل تفکر هاشمي نمي داند. البته بايد همانطورکه ذکر شد، عموم جبهه متحد اصلاً خود آقاي هاشمي را انحرافي جدي تلقي نمي کند تا انتصاب فردي به او بخواهد جرمي محسوب شود.

علي هذا، نکته اي بسيار مهم که عدم توجه جدي به آن، ما را در تحليل شرائط ناکام مي گذارد، به نظر مي رسد در اين شرايط، بهتر است هر دو طرف به جاي پرداختن به مسائل حاشيه اي و يا کلي گويي ها در موافقت و مخالفت، صراحتاً موضع خود را بر اساس نگاه انقلابي خود نسبت به افراد خاص مشخص کنند و سپس بر سر همين مسأله با يکديگر به بحث بپردازند.

http://www.598.ir/fa/news/38311/3

تندرو و محافظه كار

صادق مصلحي — Mon, 06 Feb 2012 13:28:00 GMT

لبنان که بوديم جلسه اي داشتيم با يکي از مسئولين حزب الله .برايمان از احزاب لبناني گفت که از جمله آنها دو حزب شيعي امل و حزب الله بود يکي از دوستان سوال کرد که چرا حزب الله با امل متحد نمي شوند؟مضمون پاسخ اين بود که لزومي به اتحاد نيست ما دو حزب شيعي هر کدام با يک شيوه و سبک فعاليت يک هدف را دنبال مي کنيم و تکميل کننده همديگر هستيم بعد برايمان از دو حزب در درون اسرائيل مثال زد که يکي تندرو و ديگري محافظه کار هستند مي گفت:تمام رفتارهاي تند و خشني که حساسيت افکار عمومي را بر مي انگيزد از سوي حزب تندرو سازماندهي مي شود و حزب ديگر خود را در مواجهه با افکار عمومي و دستگاههاي ديپلماسي بين المللي قرار مي دهد و مي گويد اين رفتارها را محکوم مي کند و قبول ندارد در حاليکه عملا هردو حزب در پس پرده با هم همکاري مي کنند و از فعاليتهاي همديگر مطلع و با هم موافقند يکي جنايت مي کند و ديگري با ژست دموکراتيک و بشر دوستانه اين جنايات را محکوم مي کند تا فشار افکار عمومي را بر اسرائيل کم کند. چرا ما در صحنه بين المللي همين بازي را با آنها نکنيم

به ايران که نگاه مي کنم مي بينم اين سياست در کشور ما هم استفاده مي شود يک گروه تندرو و يک گروه محافظه کار .ظاهرا اين سياست در بين خود احزاب هم مي تواند کار آيي داشته باشد مثلا گروهي از اصلاح طلبان در مقابل نظام قرار مي گيرند و به دامان غرب پناه مي برند و از آنسوي مرزها به مبارزه مي پردازند و برخي در درون با محکوم کردن آنها همان سياست ها را پي گيري مي کنند.

جنبش سبز تلخ بود

صادق مصلحي — Sat, 23 Apr 2011 19:18:00 GMT

نزديک به دو سال از ظهور و سقوط جنبش سبز ميگذرد اما تاثيري که در من گذاشت شايد تا سالها ادامه داشته باشد و اين به خاطر تاثير تلخي است که اين جنبش بر زندگي شخصي من گذاشت.

برخي سالهاست از جريان شبه انقلابي بريده از روحانيت و مزين به عينک بد بيني کورکورانه تبعيت و تقليد مي کنند .اگر شکمشان سير باشد شيفتگي خود نسبت به ادبيات زيباي شريعتي و سروش با افتخار اعلام مي کنند. کساني که نه خود راه را بلدند و نه راه بلدها را قبول دارند. حق را با شخص مي سنجند چون نمي دانند حق چيست و به همين دليل خرده مي گرفتند که چرا در فلان زمان به فلاني راي دادي و بعدا با او مخالف شدي .چنان مجذوب بتهايشان هستند که تصور گذر کردن از آنها و پرستش حق برايشان محال است.از موعود دم مي زنند اما منکرش را هم قبول دارند .براي فاطمه عزا مي گيرند و به خداي فاطمه ايراد مي کنند که چرا زن را بدبخت آفريدي و به پدرش انتقاد مي کنند که چرا در دينت ارث زن نصف مرد است و مجازاتش يکسان؟

و من ناچار با اين افراد همنشيني داشتم و روح را صحبت ناجنس عذابيست اليم.

اين وبلاگ مجالي براي بيان اين تلخکامي هاست .اکنون هم که تمام جهان اسلام در آتش قيامهاي مردمي مي سوزد سکوت سبزها کامم را تلخ مي کند البته اشتباهات احمدي نژاد هم سببي است براي تلخکامي بيشتر .پشيمان نيستم که به او راي دادم چون حداقل اصول را که قبول دارم نابود نکرده اما چشمم را بر اشتباهاتش نمي بندم آنطور که برخي عاشق ديگران بودند و چشمشان جز زيبايي نمي ديد.سعي مي کنم همانطور که کارهاي مثبت،شجاعانه،مهم و اثر گذار احمدي نژاد را ببينم و برايش ارزش قائل باشم خطاهاي او را هم ببينم .اما برايم دردناک است که همچنان برخي چشمشان بسته و اگر چشمشان باز شده زبانشان در کام باشد اين بيهوشي و سکوت برايم دردناک است .

ولي عجيب نيست!

25 بهمن تجمع گروهك منافقين

صادق مصلحي — Sun, 13 Feb 2011 16:21:00 GMT

روز 22 بهمن ماه سال 1357 اتفاقي که در خيابان ايران (نزديک ميدان شهدا) افتاد، تجمعي بود اندک که جمعي از ضد انقلاب ترتيب داده بودند. آن روز‌ها اقامتگاه امام (ره) در‌‌ همان خيابان ايران بود و اين جمع اندک جلوي خانه امام در‌‌ همان خيابان جمع شده و شعارهاي ضد انقلاب و ضد امام سر دادند.

اين تجمع را مي‌توان اولين تلاش عناصر ضدانقلاب و منافقين براي نابود کردن انقلاب دانست؛ تلاشي که البته هيچ ثمره‌اي نداشت و حتي ثبت تاريخي هم نشد.

رهبر معظم انقلاب هم در 19 دي سال گذشته، به اين تجمع اشاره کردند و فرمودند: «« از اول انقلاب و در طول سالهاى متمادى، کى‌‌‌ها زير پرچم مبارزه‌‌ى با امام و انقلاب ايستادند؟ آمريکا در زير آن پرچم قرار داشت، انگليس در زير آن پرچم قرار داشت، مستکبرين در زير آن پرچم قرار داشتند، مرتجعين وابسته‌ي به نظام استکبار و سلطه، همه در زير آن پرچم مجتمع بودند؛ الان هم همين جور است. الان هم شما نگاه کنيد از قبل از انتخابات سال 88، در اين هفت هشت ماه تا امروز آمريکا کجا ايستاده است؟ انگليس کجا ايستاده است؟ خبرگزارى‌‌هاى صهيونيستى کجا ايستاده‌اند؟ در داخل، جناحهاى ضد دين، از توده‌‌اى بگير تا سلطنت‌‌‌طلب، تا بقيه‌‌ى اقسام و انواع بى دين‌‌‌ها کجا ايستاده‌‌اند؟ يعنى‌‌ همان كساني كه از اول انقلاب با انقلاب و با امام دشمني كردند، سنگ زدند، گلوله خالي كردند، تروريسم راه انداختند، سه روز از پيروزي انقلاب در بيست و دوي بهمن گذشته بود، همين آدم‌ها با همين اسم‌ها آمدند جلوي اقامتگاه امام در خيابان ايران، بنا كردند شعار دادن؛ همان‌ها الان مي‌آيند توي خيابان، عليه نظام و عليه انقلاب شعار مي‌دهند! چيزي عوض نشده. اسم‌شان چپ بود، پشت سرشان آمريكا بود؛ اسم‌شان سوسياليست بود، ليبرال بود، آزادي‌طلب بود، پشت سرشان همه‌‌ي دستگاه‌‌‌هاي ارتجاع و استكبار و استبداد كوچك و بزرگ دنيا صف كشيده بودند! امروز هم همين است. اين‌ها علامت است، اين‌ها شاخص است؛ و مهم اين است كه ملت اين شاخص‌ها را مي‌فهمد؛ اين چيزي است كه انسان اگر صدها بار شكر خدا را بكند، حقش را به جا نياورده است؛ سجده‌‌‌‌ي شكر كنيم.»

مهندس و اسلام ناب

صادق مصلحي — Sun, 28 Feb 2010 18:03:00 GMT

بعد از مدتي يکي از بروشورهاي تبليغاتي مهندس موسوي را برداشتم (که جنجالي بزرگ را در پي داشت) و مطالعه کردم تا يکبار خارج از فضاي هيجاني قبل از انتخابات آنرا بررسي کنم .با مطالعه اين بروشور به چند نکته جالب توجه برخورد کردم .

شما هم نظر خود را درباره اين چند نکته بگوييد.ادامه مطلب...

دموکتاتوري و 22 بهمن

صادق مصلحي — Sat, 13 Feb 2010 00:20:00 GMT

دو
واژه معروف دموکراسي و ديکتاتوري هر کدام دو تعريف متفاوت و به تبع آن طرفداران متفاوت دارند. از نظر
علمي يک تعريف و از نظر عملي يک تعريف ديگر. يعني وقتي در کتاب به دنبال معناي آن
ميگردي يک معني دارند اما در عمل که بررسي مي کني و به تحقيق ميداني مي پردازي يک
معني ديگر دارند.

مثلا دموکراسي يعني مردمسالاري يا حکومت مردم بر مردم يعني مردم خود حاکمان و نظام
حکومتي خود را انتخاب کنند اما ادامه مطلب...

تقصير امام بود که انقلاب کرد اصلا تقصير ابوتراب بود که.....

صادق مصلحي — Wed, 20 Jan 2010 19:04:00 GMT

بگو شيخ بيايد «رو به فردا»، با «آراي
باطله» مناظره کند. ساده‌اي تو چقدر شيخ! جواد هم ، به جاي «اطاعت» از تو،
به موسوي رأي داد!!... آقاي مطهري! مقصر احمدي‌نژاد نبود که در مناظره آن
حرف‌ها را زد، مقصر امام بود که انقلاب کرد. اصلاً مقصر، ابوتراب بود، که
به جاي ميانه‌روي، طلحه و زبير را از خود طرد کرد، و در مناظره با «عقيل»،
آهن گداخته به دستش نهاد...

آن
روزها، در «بيمارستان نجميه» وقتي «ماما» خبر آورد که «سميه» صحيح و سالم
به دنيا آمده است، مادر نخنديد. اشکش از شوق به دنيا آمدن سميه نبود،
واقعا داشت گريه مي‌کرد، ضجه مي‌زد، آخر دقايقي پيش، از راديو، با همين
گوش‌هاي خودش، که آن زمان «سمعک» نداشت، خبر شهادت همسرش را شنيد؛ پس اين
روزها، تنها سالگرد عمليات کربلاي پنج، در زمستان 65 نيست، سالروز تولد
سميه خانم هم هست، و سميه در همان روزي به دنيا آمد، که پدرش «محمد»، در «سه‌راهي شهادت»، به شهادت رسيد.
جشن تولد سميه، سال‌هاست که در کنار مزار پدر برگزار مي‌شود، به صرف خرما،
شمع، اشک، چفيه، پلاک و يک مشت خاک از يک سرزمين پاک. مادرش مي‌گويد خوردن
کيک سر خاک پدر شگون ندارد. سميه ديروز وارد بيست‌وچهارمين سال زندگي‌اش
شد و پدرش‌ تنها 23 سال از خدا عمر گرفت، و با اين «غبار»، گرد يتيمي از
صورت سميه، پاک نخواهد شد، و ديروز جشن تولد سميه بود. مادرش، کارت دعوت
فرستاد به همه مسوولان، که در ترافيک «بزرگراه شهيد اشرافيت انگليسي» گير
کرد و به دست شان نرسيد. باز هم جشن تولد سميه، در «قطعه 26»، غريبانه
بود، و باز هم «مترو» ادامه مطلب...